Aku Sebatang Pen (update laju-laju orang kata)

Aku sebatang pen. Nama aku ialah Faber Castle. Saya dilahirkan di sebuah kilang pada tahun 1975. Aku berwarna merah. Badan aku diperbuat daripada plastic. Pada suatu hari, aku dan kawan-kawan aku di bungkus di dalam kotak.

Kami dibawa ke sebuah kedai manaiki van. Setelah kami tiba di kedai peralatan menulis, kami di pamerkan di sebuah rak kaca. Seorang guru bernama Puan Siti membeli saya dengan harga RM 2.90. Beliau selalu membawa saya ke sekolah. Beliau menggunakan saya untuk menandakan buku lathihan pelajar. Beliau juga amat sayang akan saya.

Setiap hari sebelum balik, beliau mesti memastikan saya berada dalam begnya. Setelah tiga bulan, darah saya yang berwarna merah itu kehabisan. Saya tidak dapat menolong tuan saya lagi. Saya berasa sangat sedih. Beliau membeli

sebatang pen merah yang baru. Saya gembira kerana dapat kawan baru. Tetapi, tuan saya telah membuat keputusan untuk membuang saya. Walaupun saya berasa sedih, namun berasa gembira kerana dapat berjasa untuk tuan saya selama ini dengan rajin.

Sumber:http://karangan.upsr.net/show.php?n=883






p/s: Ni contoh karangan UPSR.Aku tengah bayang camna tugas cikgu BM kat sekolah.Buleh naik ngilu nak baca karangan semua anak murid macam ni.Bosan jugak.Gaya penceritaan kanak-kanak sekolah perlu dirombak rasanya.Takkan nak tgk cerita camni sampai tahun 2020.

Update: Maksud aku,tak kira lah cerita sebatang pensel ke..aku sehelai ubat gigi ke...tapi GAYA PENCERITAAN mesti diubah.Jalan cerita terlalu klise.

Cadangan ending:

"Setelah aku dibuang,aku dikitar semula bersama rakan-rakan yang lain.Setelah dikitar semula,aku digunakan semula untuk menghasilkan bahagian kereta Ferrari.Kini aku bangga dengan tugas baru aku."

Amacam? Sedikit sentuhan dah jadi lain.Rite? Kesian cikgu-cikgu perempuan yang cantik nak baca karangan yang boleh diagak endingnya.


Abaikan,aku dah melalut.